Çakmak… 26/01/2012

.

Gençlik denilince nefsin harekete geçtiği devre akla gelir.

İnsanın midesi dolu oldu mu şehveti artar.

Nefis harama yönelir.

Nefsin, insanı hâkimiyet altına almaması için ne yapmak lazımdır?

Bir mürşid-i kâmil ile irtibatı olan mürid, nefsini aç tutmalıdır.

Bunun yolu da mürşidi ile manen beraber olmaktır.

O zaman kişinin haramlara meyletmesi hususunda nefsi zorlanır.

Müridin harama gireceği sırada mürşidini yanında hissetmesi (hayalî rabıta) bir nevi avanstır.

Mürid, mürşidinden istimdad (yardım) istediği zaman yardım görür. O zaman ne olur? Şeytan kaçar, nefsin eli ayağı bağlanır kalır. Ama bu hemen bir kerede olmayabilir; çünkü bizim imanımız kâmil değildir. İtikadımız çok iyi olsa o anda istifade ederiz. O zaman onların ruhaniyeti hemen orada hazır olur. Üstelik istifade ederiz. Bu da bizi günah işlemekten alıkoyar.

Ancak biz, bu konuda ısrarcı olmalıyız.

Baktık olmadı yine himmet istemeliyiz.

Hani bazen, çakmağı çakarsınız hemen ateş almaz.

Birkaç defa tekrar edersiniz. İşte öyle bir durumda tekrar tekrar deneriz.

Bir kere istedik olmadı, diye hemen vazgeçmemeliyiz.

Sofi çakmağını yakmak için bunda kararlı olmalıdır.

Çünkü biliyoruz ki “sofinin çakmağı” bozuk değildir.

.

Yar ile Şimdi – Dr.Ahmet Çağıl